Wonen en psychiatrie
WONEN IS EEN RECHT IN NEDERLAND WAT GELDT VOOR ELK PERSOON.
Sommige cliënten wonen in een kliniek, via Begeleid of Beschermd Wonen of zelfstandig. Elk persoon heeft zijn voorkeuren en specifieke trekken die vooral als het gaat om wonen in groepen een belangrijke rol spelen.
De woonplek en de directe omgeving bieden veiligheid, zekerheid en een soort houvast voor cliënten. Hierbij kan gedacht aan personen die bijvoorbeeld in klinieken of op ziekenhuisterreinen wonen en woonden. Dit werd altijd als een goede, veilige stabiele omgeving beschouwd op grond waarvan de cliënt zo min mogelijk terugval en vereenzaming zou kunnen ervaren. Dit beeld paste in het tijdsbeeld van de jaren 80. In de jaren 90 kwam de vermaatschappelijking op gang.
Vermaatschappelijking
In het rapport “ Erbij horen” van de Taskforce Vermaatschappelijking werd gesteld dat cliënten meer deel van de wijk en de samenleving in plaats van aan de buitenrand van de samenleving te worden geplaatst. Bovendien stelde zij dat er meer aandacht moest worden besteed aan inclusiviteit, tolerantie en integratie van de genoemde doelgroep op het gebied van wonen en werken. Dit rapport en andere factoren leidde ertoe dat veel cliënten in de wijken werden geplaatst onder het mom van vermaatschappelijking. Sommige van hen konden goed overweg met de nieuwe omgeving, terwijl anderen juist vereenzaamden. De discussie over hoe dit voorkomen kon worden en wat er aan gedaan kon worden, kwam dan ook langzaam aan op gang.
Een van de problemen m.b.t. de negatieve effecten van wonen en vermaatschappelijking zijn en waren het gebrek aan tolerantie, acceptatie en ruimte laten voor anders-zijn. De ontwikkelingen hieromtrent werden door o.a. kwartiermakers en rehabilitatiewerkers gesignaleerd waardoor initiatieven wat betreft bewustwording in de wijk werden gestart. Aanvankelijk waren dit slechts enkele, maar gaandeweg nam dit aantal toe.
HABITAT en andere projecten
HABITAT was een reeks congressen die volledig gewijd waren aan wonen en psychiatrie. Vanuit deze congressen zijn verschillende projecten m.b.t. wonen. Werkgroepen ging zich richten op het thema om tot betere oplossingen te komen in de vorm van woonvoorzieningen voor cliënten met een bepaalde psychiatrische achtergrond. Verenigingen zoals Anoiksis en Ypsilon deden dit specifiek voor cliënten met een dysfunctionele perceptie syndroom.
Gijs Francken, voormalig voorzitter Ver. Anoiksis, heeft het Huisjesproject opgezet wat gericht was op het ontwikkelen van een woonvoorziening voor mensen met het dysfunc-tionele perceptie syndroom. Dit project heeft een prijs gewonnen voor zijn vernieuwende initiatief. Sindsdien is het thema wonen niet meer weg te denken van de agenda van verschillende verenigingen en organisaties zoals Ypsilon, Anoiksis, APCP en Cliëntenbond. De laatste jaren is wonen minder in beeld, maar nog wel een belangrijk thema. De grote uitdaging zal zijn om het wonen en de integratie/vermaatschappelijking van cliënten beter te organiseren en te faciliteren in steden, dorpen en wijken.
