Wat betekent herstel voor mij in de toekomst?

DE WERELD WERD HELDERDER DAN ANDERS, MIJN GEHOOR VERSCHERPTE EN
MIJN ANDERE ZINTUIGEN PIKTE SIGNALEN OP DIE VOOR ANDEREN NIET WAARNEEMBAAR WAREN.

En vrolijk, zo vrolijk. Pure energie stroomde door mijn lijf en ik kon alles aan. Door te sporten probeerde ik die energie kwijt te raken en ik deed alles op mijn skates. Toch zocht ik naar bevestiging bij anderen. Die volgden me niet en uit bezorgdheid kwam er een hele stroom vrienden langs om mij te aanschouwen en ik voelde mij onbegrepen. Gestoord in mijn gevoel en beleving. Langzaam aan werd mijn high gevoel een low. Mijn hoofd zat in dik water met een viskom eromheen.

Mijn woorden waren niet meer te volgen voor mij en mijn gedachten liepen uit mijn hoofd.
En ik maar proberen het uit te leggen. En niemand begreep me. Eerder probeerde mijn vader me voor te bereiden op een opname en ik stemde toe. Ik was inmiddels zo moe. Thema’s uit mijn leven kwamen voorbij en ik had het gevoel ermee af te moeten rekenen. Er overheen komen en er nooit meer last van hebben. Dat is me gelukt. Na een aantal dagen ben ik toch maar eens langs de huisarts gegaan. Die dit allang voorzien had. De man zei tegen mij, neem maar contact op met de crisisdienst. Na uren heen en weer bellen mocht ik dan eindelijk komen en ik speelde mijn rol goed. Ik was een ware psychoot, wereldthema’s en eigen thema’s probeerde ik aan te snijden. Maar de communicatie ging over mijn hoofd heen. Zou het niet beter voor je zijn als je zou worden opgenomen?

Ik heb toen ergens ja gezegd en na veel geregel was de opname een feit.
Barstend van energie en zelfvertrouwen kwam ik op een afdeling terecht waar men gedwongen verbleef. Daar zaten ze dan depressief en angstig te wezen. Dus ik meteen aan de slag. Mooie woorden, raad, een goed advies ik had het allemaal voor ze over. Het was mij allemaal een spel gebleken tot dat de deur dichtging en de verpleging mij vertelde dat ik er niet uit mocht. Maar ik was er vrijwillig. De avond viel en ik kreeg slaapmedicatie en een antipsychoticum. Heerlijk eindelijk slapen na twee weken geen of weinig slaap. En die andere pil nam ik er ook maar bij. Geen idee wat die mij zou brengen. Na vijf dagen was ik weer op aarde en na acht dagen mocht ik weg van de gesloten afdeling. In het begin kwamen er veel mensen op bezoek en ik kreeg veel cadeaus. Ik ging naar een open afdeling met het advies veel rust.

Op 13 juni verliet ik het ziekenhuis en was er precies vier weken opgenomen geweest.
Nu zou ik beter moeten zijn. Toen begon het pas. Ik kreeg een ernstige depressie die zeker twaalf maanden duurde. Ik sliep alleen maar, ging wel naar therapie. Ik bevond mij in het land van de levende doden. Deze toestand was ondraaglijk en pas na een paar maanden kreeg ik andere medicatie. Nu slikte ik dus al een antipsychoticum en een antidepressivum. Pas op! zei mijn arts over het antispychoticum, hier kun je erg dik van worden. De prikkel in je hersenen die ervoor zorgt dat je genoeg te eten hebt gehad wordt uitgedoofd. Ik had al afscheid genomen van mijn vorige leven en vaardigheden en nu kwam het afscheid van mijn lijf.

Ik moest opnieuw leren leven.
Maar de wisselende stemmingen en randpsychotische verschijnselen gingen niet weg. Zou lithium iets voor je zijn? Vroeg mijn arts. Ik zei ja en nu kwam bij het lijstje medicatie lithium erbij. Mijn leven werd geregeerd door medicatie en ziekte. Therapieën lieten toe te zijn wie ik was. Maar dat was ook onzeker geworden. Ik had geen energie en voelde me initiatiefloos, afgevlakt en lamgeslagen. Na het proberen van twee andere antipsychotica kwam er na jaren een middel dat ik niet aan me voorbij wilde laten gaan. Mijn psychiater weigerde en daar zat ik weer op de bank. Een jaar later trof mijn spv-er mij liggend op de bank aan en zei: “dit kan zo niet langer”. Na overlegd te hebben met de arts kreeg ik dit middel voor geschreven. Ik moest zo wennen aan de energie en helderheid in mijn hoofd dat het bijna eng voor me was.

Vrienden, familie en partner werden geconfronteerd met een weer tot leven gewekte Esther.
Opmerkingen en initiatieven van mijn kant werden hartelijk ontvangen. De sprankelende verschijning die ik vroeger was is niet in zijn geheel teruggekomen maar het komt dicht in de buurt. Al vanaf het punt dat ik aantoonbaar ziek werd ben ik begonnen met herstellen. Ik voelde me weer mens worden en ondernam initiatieven om weer wat te ondernemen in mijn leven. Probeerde met hulp wat in het huishouden te doen en ging weer sporten. Maar dat ging met vallen en opstaan. Doordat ik ineens meer tijd had in de dag liep ik aan tegen de leegte van de lengte van dagen. Door een dagstructuur op te bouwen probeerde ik hier iets aan te doen. Al gauw had ik iedere dag een activiteit gepland. Door deel te gaan nemen aan de HEE groep werd mijn herstelproces versneld. Hier kwam ik eensgezinde mensen tegen die vochten om verder te komen.

Herstel is een weg die ik ingeslagen ben een jaar of drie geleden.
Mijn eerste kennismaking met herstel was in de HEE groep, waar ik oude vaardigheden opnieuw kon oefenen en leerde stilstaan bij herstel. Door te praten en te delen met anderen gaf ik herstel een plaats in mijn leven.  Wat heeft herstellen me tot nu toe opgeleverd en hoe ga ik hier de toekomst mee in.
Kleine voorbeelden zijn het opnieuw leren notuleren en voorzitten in de HEE groep.

Ik leerde me opnieuw concentreren op onderwerpen en ik kon bijvoorbeeld weer een boek lezen of een film kijken.
Een grote verandering die ook een belangrijke rol speelde was dat mijn spv-er ervoor zorgde dat ik andere medicatie kreeg voorgeschreven.
In het huishouden had ik sinds jaren geen rol meer en nu heb ik langzaam aan weer zorgtaken op mij genomen.
In sociale contacten functioneerde ik weer, een vriendin zei dat zij nooit had gedacht dat wij samen nog eens de stad in zouden gaan.
In 2007 ging ik aan de slag als stagiaire in de psychiatrie, en leerde weer deel uit te maken van een arbeidsomgeving.

Stijgende lijn vasthouden
In 2009 stopte ik met werken in de psychiatrie. Ik wilde wat anders gaan doen en solliciteerde op verschillende functies. Vele afwijzingen bereikten mij en ik kwam erachter dat re-integreren niet zo makkelijk is als het klinkt. Na een paar maanden heb ik toen een re-integratiebureau benaderd en zij vragen nu een traject aan bij het UWV.

Afbouwen medicatie
Met medicatie ben ik een paar maanden geleden gaan afbouwen. Eerst met AD en daarna met AP. Dit is in overleg met spv-er en psychiater gegaan. Nu ben ik van het AP af en over vijf weken mag ik stoppen met AD.

Participeren op de arbeidsmarkt
Dit ga ik dmv het re-integratiebureau doen. Zij hebben samen met mij mogelijkheden en wensen besproken en zoeken nu een baan in de kinderopvang of iets met dieren.

Anoniem