Wanneer kwam het, de psychose?

HET IS AL 'N HELE TIJD GELEDEN
DAT IK MIJN EERSTE PSYCHOSE KREEG, 1999 DE EERSTE, IK WEET HET NOG ZO GOED.

In 1998 overleed mijn schoonvader en ik heb heel dichtbij zijn sterfbed gestaan. De laatste adem die uit hem gleed heb ik zeer goed gevoeld.

Daarna...kwam ik ineens, in contact met iemand die plots voor mijn deur stond. Zij was de moeder van 'n vriendinnetje van mijn dochter en woonde in dezelfde buurt. Ze kwam bijna elke dag langs. Zij vertelde mij dat zij in contact stond met "overleden mensen". Ik had mij daar nooit zo in verdiept, maar door dit contact,kwam er iets naar boven, waar ik eigenlijk wel eens aan had gedacht, maar het eigenlijk niet geloofde. Zij vertelde haar ervaring, met "geesten en haar Oma"die altijd bij haar was, dat zij handopleggingen kon doen, dat ze in de toekomst kon kijken enz.enz.

Na 'n avondje heel laat stappen,met de nodige alcohol in mijn lijf, werd ik de volgende morgen, heel  vroeg wakker, had 'n "goeie kater"! door de onrust in mijn lichaam, ging ik afleiding zoeken en ging flink aan de schoonmaak! en kwam zij op bezoek. Ik vertelde, dat ik niet goed in mijn vel zat en dat ik last had van hyperventilatie, last van mijn linkerarm en dacht,"dat ik dood" zou gaan. Uiteindelijk heeft zij 'n handoplegging gedaan. Daarna begon het allemaal, kreeg last van "paranormale verschijningen" negatieve dingen, kon ik van mij afslaan.

Kwam nog meer in contact met haar!
Zij 'n andere paranormale persoon bellen, ik daarheen. Zij vertelde mij dat ik afscheid van mijn schoonvader moest nemen, maar hoe! hij was toch al overleden en begraven? Ik moest in mijn gedachten nemen, dat ik hem 'n roos gaf en hem deze mee moest geven. Eenmaal weer thuis, ben ik hiermee aan de slag gegaan, wat uiteindelijk overging in, stemmen in mijn hoofd, van overleden familieleden. Ik kreeg opdrachten, dan moest ik dit doen en dan weer dat, vragen die beantwoord werden, maar op het antwoord kwam dan weer 'n vraag. Wat later overging in contact met "God", op blote voeten lopen, dacht dat ik Jezus was. Slapeloze nachten, die ikzelf niet door had, mijn man wel. Hallucinaties. Dit alles kon ik niet stop zetten en het ging maar door. Ben zelfs door de "zon"geschoten en kwam aan de andere kant terecht, mijn hele lichaam tintelde, leek wel of de binnenkant, aan de buitenkant zat, dat ik binnenst te buiten gekeerd was.

Uiteindelijk naar de dokter moest rust nemen.
Diegene van de handoplegging vertelde mij, alles wat er gebeurde,dat deed ikzelf. Daarna heb ik haar nooit meer langs zien komen. Ik heb mij na 14 dagen, vrijwillig op laten nemen en kwam in 'n psychiatrische inrichting terecht. Daarin beland, kreeg ik de indruk dat ik daar niet thuis hoorde, ik wilde naar huis, terug naar mijn gezinnetje, het gewone leven oppakken. Na 3 weken mocht ik naar huis met enige medicijnen. Seroquel 100 mg. Eenmaal thuis, kon ik het gewone leven niet oppakken, lege uren, hoe moest ik die opvullen. Kon mij niet aan de dagelijkse dingen toezetten, wilde dolgraag maar het lukte gewoon weg niet.

Uit bed komen, weten dat je eruit moet, maar het niet kan!
Heb 18 maanden nodig gehad om weer in de maatschappij terug te komen. Ging weer aan het werk. Begin 2005 verhuisd, ik wilde daar uit die buurt weg,wilde niet meer geconfronteerd worden, wat daar allemaal had afgespeeld, weg bij haar! Het ging goed met me, maar de psychiaters hadden mij gewaarschuwd, zorg dat je je rust en regelmaat in je leven neemt, want als er 'n tweede psychose komt, is die erger als de eerste. Was inmiddels bijna 1 jaar gestopt met medicijnen.

April 2005 zaten we uiteindelijk helemaal op orde in ons nieuwe huis.
Het begon met de "zon" het lichtje scheen weer op mij, ik werd weer de "oude",plezier, genieten van het leven en van ons nieuwe huis. Had weer "energie". In mijn kennissenkring heb ik mensen die aan "reiki" doen, kwam weer in aanraking met "paranormale begaafde". Die vertelde mij, doordat ik deze ervaring achter de rug had, dat ik altijd, wat er ook gebeurde, met beide benen op de grond moest blijven staan. Op 'n gegeven moment had ik 'n "eigen wereldje" als ik sprong, dan "trilde" de aarde, onweer/boos. De aarde was in tweeën gesplitst,  er kwam geen  zon meer op aarde, sombere dag/depressief. Geen  leven op de aarde, waarom leef ik, ging vogels tellen in de lucht. S' morgens vroeg lopen, laat alle rust maar op je inwerken/ontspannen. Vinger in de aarde steken, dan raakte ik dit alles wel kwijt.

Vechten tegen de dood, het was mijn tijd nog niet, ik moet bij mijn kinderen blijven.
Ik zat en men noemt dit 'n neerwaartse spiraal. Toentertijd  had je het nummer van Guus Meeuwis, Geef mij nu je angst, dan krijg je de morgen terug. Dit liedje heeft 1 week lang in mijn hoofd afgespeeld, ik had er houvast aan. Ik trekte dit alles niet meer en ben bij de dokter beland, hij heeft mij met 1 injectie, helemaal plat gespoten. Na dat hij mij had plat gespoten,was ik gewoon 'n "zombie". Maar de neerwaartse spiraal werd  opwaartse spiraal. Dit heeft 7 dagen geduurd, voordat ik weer 'n beetje op de wereld kwam. Heb 3 maanden thuis gelopen en ben weer aan het werk gegaan.

Mijn ervaring is,'n medaille heeft 2 keerzijde's, je hebt negatieve kant en positieve kant.
De eerste psychose, was de negatieve kant( de donkere kant) maar als men het negatieve met het negatieve bestrijd, dan wordt de hele "beerput" open getrokken en trekken ze hun handen van je af!
De tweede psychose was de positieve kant,( de lichte kant) maar als men het positieve met het positieve bestrijd, dan kom je er sterker uit.

Heb 'n hele andere kijk op de wereld en mensen gekregen.
Heb altijd mijn verhaal, over de psychoses, mogen vertellen, heb het ook gedeeltelijk van mij af kunnen praten. Maar je draagt het je hele leven waarschijnlijk met je mee.
We leven nu in 2011, ben met de medicijnen gehalveerd. ik slik al vanaf mijn eerste psychose seroquel 100 mg dit is niet veel, ben een half jaar op 50 mg, ben aan het afbouwen, totdat ik zonder kan, of dit mij gaat lukken, dat zal de tijd leren en anders slik ik ze maar me hele leven, zolang ik maar uit die psychose blijft.

Anoniem