Toen ik mijn mavo-opleiding had gedaan begon ik aan de havo

in

IK BEN NA EEN JAAR ZONDER HAVO-DIPLOMA GESTOPT OMDAT DE
OPLEIDING ME TE SAAI WAS EN IK DE STERKE DRANG HAD OM GELD TE VERDIENEN.

Ik had al ervaring met vakantiebaantjes gehad en wilde werken, o.a. ook om mijn rijbewijs te kunnen halen.
Ik kreeg allerlei baantjes via uitzendbureau's en kreeg van de tijdelijke werkgever regelmatig een vast contract aangeboden. Bij een bankinstelling bijvoorbeeld waar men toch wilde dat ik een havo-diploma zou halen kreeg ik een tweejarig contract. Maar ook hier hield ik de havo niet vol, dus moest ik afscheid nemen om vervolgens een vaste baan via uitzendwerk te krijgen bij een effectenbedrijf. Hier werden geen verdere opleidingseisen gesteld en een reeds geplande vakantie in de proeftijd zorgde ervoor dat ik psychotisch terug in Nederland kwam. De werkgever snapte niet wat er aan de hand was en ontsloeg me in de nog lopende proeftijd. Drie opnames van ieder een maand volgden met hevige psychoses.

Een jaar lusteloos op bed liggen volgde en langzaamaan kwam ik weer tot mezelf.
Het hielp enorm om voor mijn homoseksuele geaardheid uit te komen, waarna mijn herstel pas echt werd ingeluid.
Ik kreeg een relatie en begon vrijwel gelijktijdig, met steun van het GAK, aan een meao-opleiding bij het dag- en avondonderwijs. Zowel overdag als in de avond ging ik naar school en binnen 2 jaar behaalde ik het volledige meao-diploma.
De relatie ging uit en ik ging op mezelf wonen. Met het meao-diploma solliciteerde ik opnieuw bij een bankinstelling en werd in vaste dienst aangenomen om een zogeheten kantooropleiding te doen.
Ik heb ruim 5 jaar bij die bank gewerkt, vervolgens een jaar in de reclame en daarna ben ik een taxibedrijfje begonnen.
Het bovenstaande beschouw ik als succesvol en herstelverhaal.

Na 11 jaar (al die tijd geen medicijnen gebruikt) ging het dan toch weer mis door grote stress.
Ik had een kwetsbaarheid gekregen voor psychoses en die kreeg ik dan ook weer.
Diverse reintegratiepogingen later ben ik gaan berusten in mijn wao-leven. Ik probeer van iedere dag wat te maken en ik ontwijk stress zoveel mogelijk. Heb leuke sociale contacten en verveel me nooit.
Er kwamen situaties op mijn pad waarbij ik me heb kunnen inzetten als buddy voor een vriend die ongeneeslijk ziek was en zo lang mogelijk, met mijn hulp, kon thuiswonen en waarmee ik leuke dingen nog heb kunnen doen. Een andere vriend heb ik ook ondersteund toen deze ziek werd en ook mijn moeder heb ik tijdens ziekte kunnen bijstaan. Onverwacht ben ik dus een soort van mantelzorger geworden.

Soms maak ik de grap, misschien wat wrang, dat ik met vervroegd pensioen ben.
In elk geval heb ik afgeleerd om me schuldig te voelen over mijn wao-status en ben ik zeker dienstbaar naar mijn omgeving gebleken. En ook het tweede deel van het verhaal is denk ik een succesvol herstelverhaal.

Anoniem