Leren leven met mezelf.

Even een korte introductie. Ik was afgestudeerd, maar onzeker over mijn vaardigheden en zag mezelf toen al niet zo makkelijk een volle week werken.

Na een paar baantjes zoals post bezorgen, achter de bar, schoonmaken via de thuiszorg en bijlessen geven ging het uiteindelijk echt mis. Ik dacht HET gevonden te hebben. Ik wist eindelijk HOE ik moest leven. En toen werd ik dus in de war en zonder dat ik het door had opgenomen. Achteraf voor iedereen een hele schok. Dat was de eerste opname in augustus 2006. Conclusie, een psychose.

Na een paar weken, met af en toe separeer zoals dat gaat, en nadat de haloperidol had aangeslagen kon ik weer naar huis. Ik dacht daar weer de oude te kunnen zijn. De werkelijkheid bleek anders, ik was angstig, moe en suf van de psychose en van de medicatie. Het oppakken van mijn leven bleek lastiger dan ik dacht. Ik deed een tijdje vrijwilligerswerk voor de universiteit, maar toen die opdracht klaar was deed ik een hele tijd niks. Ja, solliciteren tegen beter weten in. Ook een re-integratie bedrijf vanuit de gemeente was geen succes, die begrepen ook niet hoe ik mezelf moest zien en zetten te hoog in.

Na ruim een jaar, in juni 2008 kwam er eigenlijk pas schot in, toen kreeg ik trajectbegeleiding vanuit Prisma, een dagbesteding voor psychiatrisch patiënten. Daar werd ik op een realistischer pad gezet. Ik kon er eerst vrijwilligerswerk doen voor Prisma zelf, in de administratie. Langzaam de uren wat uitbreiden en ervaren hoe het is om echt te werken. Dat ging zo goed, dat ik daarna na een jaar met hulp van de gemeente een opleiding durfde te gaan beginnen.

Dat was in november 2009. Ik ging leren voor apothekersassistent, deels leren en deels werken bij een apotheek. Het zoeken naar een stageplek was lastig, maar dat lukte me uiteindelijk toch zelf. Jammer was dat ik na een paar maanden stage toch weer psychotisch ben geworden begin mei 2010. Deze keer was het heel snel gegaan, de vorige keer sloop het er meer in. Toen ging ik me langzaam meer voor religie en mystiek interesseren. Nu kwam het plots na een verjaardag van mijzelf. De avond er na vond ik het genoeg(?) en wilde ik voor mezelf kiezen, zo voelde het. Toen zat ik weer met het scheiden van dingen in goed en kwaad, en geloofde ik dat ik het weer wist, wat goed voor me was. Na wat strubbelingen met huisgenoten en nadat ik er tijdens het “scheiden van dingen in goed en kwaad” een zooitje van had gemaakt, voor de ogen van een gezond persoon dan, werd ik weer opgenomen. Nu eerst door de politie met handboeien, ze dachten dat ik agressief was, omdat het een zooitje was en omdat ik even geen zin had in de huisgenoten die thuiskwamen.

Deze opname heb ik deels als prettig ervaren, ik lag goed in de groep en was lang niet zo ver heen als de vorige keer. Wel heb ik gedwongen medicatie gehad waar ik erg tegenop zag en boos over was, zelfs middels overleg de uren voordat het ging gebeuren kon ik het niet tegenhouden. Ook voelde ik me toen ik nog geen vrijheden had wel opgesloten. Maar ik kon er na vrij snel school en stage weer oppakken. Alle toetsen die ik erna kreeg haalde ik, al ging het leren me nog wel vrij moeilijk af. De stageplek heb ik moeten verruilen voor een andere plek, maar dat lag meer aan de begeleidingsmogelijkheden dan dat het door de psychose kwam.

Gelukkig ben ik erna weer in een apotheek gekomen waar mijn psychotische kwetsbaarheid geen probleem is. Daar zit ik nu, nog de laatste maanden school afmaken. En nog een paar maanden langer stage, want de verloren uren daarvan heb ik niet kunnen inhalen. Het gaat best goed zo, weer wat meedoen aan de maatschappij in de apotheek, al kom ik er dan maar drie ochtenden, naast de ene dag school. Met een psycholoog probeer ik de onzekerheid die ik in me heb nog wat te verminderen. Ik heb er wel hoop op dat ik met een nu iets verhoogde onderhoudsdosis aan haloperidol, van eerst 1 mg naar 2 mg, een psychotische periode voor een aantal jaren kan uitstellen of misschien zelfs voorkomen, zeker als ik ook echt minder onzeker en angstig wordt. Ik verwacht de opleiding te kunnen afronden, en ben benieuwd hoe en waar ik aan het werk kan gaan. Als dat goed zou gaan heb ik weer een hele stap gezet naar een voor mij zinvoller leven.

Voor mij is Prisma, het dagbesteding centrum, op meerdere punten belangrijk voor me geweest. Ik ben een oude hobby, hardlopen, namelijk ook door hen weer gaan oppakken. Prisma bracht me op het idee, want ze gingen voor een wedstrijdje trainen en ik dacht, misschien kan ik dat ook gaan doen. Dat was in het begin wel lastig met wat extra kilo’s (+12kg) die ik had gekregen en weinig training, maar ook dat kon ik met discipline allemaal verbeteren, en het hardlopen werd na een paar maanden zelfs echt weer leuk. Zo zie je maar dat je met wat hulp op de juiste momenten weer op het goede spoor kan komen. Ik heb nog mindere momenten, maar gelukkig weet er altijd wel iemand me weer op te beuren.

Anoniem