Ik wil graag mijn ervaringsverhaal schrijven

Eerst zal ik mijzelf voorstellen: Ik ben monica en ik ben 47 jaar. Sinds 2005 nu dus zeven jaar is bij mij na lang wikken en wegen de diagnose schizoaffectieve stoornis gesteld.

De schizo affectieve stoornis werd voornamelijk "verbloemt" door stemmingsstoornissen en PTTS. Ik gebruik nu abilify en efexor. Ik rook en ik kan niet stoppen. Ik heb een lange voorgeschiedenis in de hulpverlening. In 1986 kwam ik bij het Riagg terecht, waar ik persoonlijke gesprekken kreeg over mijn niet al te liefdevolle opvoeding. Mijn ouders waren niet in staat mij zelfvertrouwen en liefde te geven.

Het was een opluchting hierover te kunnen praten, maar al gauw stuurde men mij door naar de groep. In een groep ervaringen uitwisselen met groepsdynamiek op de koop toe. De groepsdynamiek kon mij gestolen worden, net als voor meerdere leden van de groep. Het verstoorde de zorg voor de persoon. Ik ging met een revolutie uit de groep. Het was ook niet mogelijk werk en groep te combineren. Iets wat ik altijd jammer heb gevonden, want zorg voor het individu moet er ook zijn bij werken. Werk was voor mij een regelmaat en ritme en dat vond ik niet door thuis te gaan zitten.

In 1991 was ik na het verliezen van mijn geliefde ten einde raad. Ik deed een suicide poging en werd verplicht een keuze te maken uit dagbehandeling en dagbehandeling. De poging zag ik slechts als een teken aan de wand dat ik zo niet door kon gaan. De keuze om dagbehandeling te doen en werken was voor mij al gauw duidelijk. Ik koos voor werken, want een gat in mijn c.v. zag ik niet zitten. Ik nam tijdelijke ziektevervangingsbaantjes aan om zo niet te diep in het werk te geraken. Dit lukte en zodoende was ik in maart 1992 toe aan een vaste baan, die ik ook vond. Ik gebruikte geen medicijnen en ik presteerde opperbest. Voor mijn psychische zorg had ik mijn nieuwe partner.

In 1997 werd ik aangevallen door een psychotische bekende en eindigde met een hersenschudding, hechtingen in mijn neus (waaruit een litteken ontstond) en verwondingen in mijn gezicht. Ik ontwikkelde PTTS zonder het te weten. Het werd als het ware iets dat ik uitsloot in mijn beleving. Het duurde tot 2001 eer ik depressief werd en een paar maanden later psychotisch. Ik kwam onder behandeling, waar veel geëxperimenteer met opbouw en afbouw van antidepressiva en anti-pschotica volgde. Ik werd slachtoffer van risperdal. Een aantal jaar ontbreekt in mijn beleving. Ik leefde als een zombie, alles gleed langs mij af.

Mijn werk kon ik niet volhouden, ik kwam tijdelijk in de WAO terecht. Ik vocht om er uit te komen en met behulp van mijn partner en Riagg lukte dat ook. Maar ik onderging steeds nieuwe depressies en psychotische episodes. Elk jaar een terugval en elk jaar minder van mijzelf. Ik stond op een groot onderzoek en kreeg dat ook. Hieruit kwam de PTTS naar voren waar ik voor behandeld werd met EMDR, zeer succesvol. In 2005 werd door mijn vijfde psychiater (elk jaar wel een ander gehad) eindelijk de juiste diagnose gesteld en een juiste medicatie. Nog twee terugvallen moest ik beleven.

In 2006 ging het bedrijf failliet waar ik werkte. De opperbeste prestaties die ik altijd had gehad waren verminderd en gingen gepaard met concentratiedippen. Mijn sociaal en werkfunctioneren waren inmiddels aangetast. In 2007 had ik mijn laatste terugval met psychiatrische thuiszorg als gevolg. Een hulpverlener die een camera was bij mij thuis. Er gebeurde niets speciaals zij was slechts een doorgeefluik van mijn psychische gesteldheid naar de psychiater toe.

In 2010 besloot ik mijn partner te verlaten na 20 jaar. Mijn kinderen die ik heb zijn bij mijn ex en ik betaal dus kinderalimentatie. Nu leef ik op een absoluut minimum aan financiën. Geen terugval meer, medicatie gebruik ik, maar wel verminderd prestatievermogen en verminderd sociaal kunnen en met een diagnose. Ik ervaar een psychische ziekte als isolerend. Ik ken geen schizo-affectieve stoornis-mensen. De GGZ is nog altijd gericht op psychisch zieken die thuis zitten. Een oplossing voor achteruitgang is mij onbekend, of moet ik dan maar stoppen met de middelen tegen depressie en psychose. Ik hoop dat mensen die dit verhaal lezen herkenning vinden.

Anoniem