Aan de Zijlijn

GENEZEN, IS DAT MOGELIJK OF IS HET LEREN LEVEN MET? …

In de periode dat je niet psychotisch bent, lijkt alles steeds weer normaler, je zelfvertrouwen bouwt zich weer op en het lijkt lang geleden, sterker nog, het lijkt een eeuwigheid geleden dat je in het ziekenhuis lag. Je hebt je kwetsbaarheden waar je soms toch weer opnieuw overheen struikelt, ook al ben je met de jaren ouder, wijzer en misschien wel grijzer. Je denkt weer aan meedoen met de maatschappij of misschien wel helemaal niet omdat het je eerlijk gezegd wel bevalt in de luwte, die voor jou geen schaduw is. Of wel , wees eens eerlijk,  even onder ons, als je heel eerlijk bent, wat zou je dan willen? …

Dromen, denken, heerlijk, ik kan er geen genoeg van krijgen, maar ik doe het vaak teveel. Het helpt mij geen steek verder. Voor een beetje tegenwicht sport ik 2 tot 3 keer per week, daar voel ik mij goed bij. En het brengt rust in mijn hoofd, maar ook een frisse wind en weer wat nieuwe gedachten, vaak, ik zeg het maar gewoon eerlijk.

Balans. Ja. Een sleutelwoord.

Het ouderschap, een huishouden, sociale contacten godzijdank heb ik ze, maar dat wil niet zeggen dat het onderhouden ervan moeiteloos gaat. Leven in de luwte, soms bevalt het me wel. En soms toch weer niet. Dan wil ik meer. Ondanks vriendschappen, voel ik mij vaak alleen. Ik ben alleen. Iedereen is alleen op deze wereld toch? Je kunt je koesteren in de warmte van liefde, ik wel soms, maar overdag alleen thuis terwijl de wereld werkt, is aan de zijlijn staan soms best eenzaam. Ik heb mij opgegeven voor vrijwilligerswerk. Maar stiekem komt er weer meer ruimte in mij, om weer te denken aan professioneel werk. Hoewel er daar die angst is voor de verplichting. Want wie eenmaal ja zegt, kan misschien niet meer terug. En de veiligheid aan de zijlijn bevalt mij juist zo goed. Maar ja, het zit in mijn aard, bloed kruipt, ik heb een hekel aan stilstaan, ik wil vooruit.

Een zorg voor later. Een stap tegelijk. Niets meer overhaasten. In de stilte, de rust, neem ik mijn tijd. Absoluut noodzakelijk. Een terugval wil ik niet. Vier psychoses, hoe is het mogelijk, ik weet het nog steeds niet. Wel weet ik dat ik ze niet meer wil, dank je de koekoek, geef mijn portie maar aan Fikkie, ik bedank!

Een groot verschil tussen nu en voor mijn laatste psychose is dat ik er nu wel aan wil. Waarom overkomt mij dit, hoe zit dit bij anderen, hoe zit dit bij jou? ….

Ik wil het weten. Ik ben nieuwsgierig. Ik wil de weg weten naar herstel. Ik wil zelf graag herstellen. Of is het toch leren leven met? Ik denk het laatste. Maar ik ben begonnen aan een zoektocht. Dwaal je mee? Ik wil iedere maand een stukje schrijven over herstel. Maar heb je daar zelf iets over te vertellen, laat het me dan weten en schrijf jouw verhaal. Ik wil het weten, samen weten we meer dan ik alleen. Dat maakt de zijlijn weer een stuk interessanter en minder eenzaam, want ik voel mij soms iets wereldvreemd, heb jij dat ook? Is dat wat schizofrenie is? …

Alleen al in Nederland zijn circa 100.000 mensen met Schizofrenie, allemaal ervaringsdeskundig, heel wezenlijk, niets vreemds?! …

Mijn zoektocht is voor mij noodzakelijk. Ik wil niet meer leven in ontkenning. Psychoses horen blijkbaar bij mij, bij ons! Als jij, weet jij misschien? …

Als of jij of ik of wij de weg toch eens wisten die daarvandaan leidt, dan maakt dat in elk geval mijn horizon weer wereldbreed. En dat is wat ik het liefste doe, ik mag zo graag vliegen, dromen, denken… over zijlijnen, over zijsporen, ik dwarrel, ik leef.

Afzender een vlinder.