5 jaar geleden is de diagnose gesteld

PARANOIDE SCHIZOFRENIE, WEL EEN
LICHTERE VARIANT, HOEWEL HET ZWAAR AANVOELT.

In het begin toen ik nog in mijn flatje woonde, dacht ik altijd dat de buren het over me hadden en dacht dat ik ze hoorde praten. Buiten keek ik altijd over mijn schouders heen en had altijd het gevoel nagekeken te worden. Op dat soort momenten, kreeg ik altijd criticaster binnen in mijn hoofd die nare dingen zeiden over mij. Ik had het gevoel dat iedereen tegen mij was. Me against the world was het!.

De echte verandering begon eigenlijk toen ik meds kreeg genaamd risperdal, dit in combinatie met een coach.
Ik had een verschrikkelijk laag zelfbeeld, wat ook ten dele de stemmen veroorzaakte. Mijn coach was een enthousiaste mevrouw, waarmee het erg klikte. Zei heeft mij laten zien dat ik wat waard ben. Ik had erg gezellige gesprekken en mijn zelfbeeld groeide met de dag. Ik had eindelijk het gevoel dat er iemand van mij hield, ook al was het gedeeltelijk profesioneel. Toen ik andere coaches kreeg bevestigde het eigenlijk wat zei zij. Ik had er een goeie klik mee en had echt gevoel dat ik mee telde. We maakten plannen om weer dingen te gaan ondernemen. Een goed begin was ook sporten. Dit en nog steeds helpt mij ontzettend, waarschijnlijk ook omdat er nog ADD mee speeld, maar ook als je dat niet heb, helpt dat goed tegen depressies.

Even later viel er een brief op de deurmat dat ik moest solliciteren voor werk via de gemeente.
Ik had nog een WW uitkering en moest voor behoud van uitkering gaan werken, zat hier ontzettend tegen op, maar 20 uur was genoeg. Ook hier kreeg ik weer bevestiging dat ik OK was. Ik heb dat gek genoeg twee jaar vol gehouden en heb later de stap naar 32 uur en 40 uur gemaakt, maar dat laatste heb ik niet vol gehouden. Ik begon weer langzaam in het ritme te komen en mijn zelfvertrouwen groeide.

Nu zit ik al weer wat jaartjes thuis.
Nu gaat dit over herstel natuurlijk, maar ik voel me er niet slecht bij en ben ook gaan studeren.
Naast dit wil ik ook weer gaan werken, op vrijwilligersbasis of gewoon betaald. het maakt me niet zoveel uit. Ik weet dat ik de lat niet te hoog moet leggen, anders kom ik mezelf tegen. Zo langzaam aan heb ik minder stemmen in mijn hoofd, wat het leven acceptabel maakt. Ik heb veel vrienden waar ik altijd welkom ben en dat geeft een goed gevoel, dit helpt ook mee aan mij herstel. Het geeft aan dat je mee teld. En ook hier heb ik vrienden ontmoet. Het is altijd fijn om met gelijkgestemde te praten, waarvoor mijn dank.

Zo alles bij elkaar genomen, zit er echt een stijgende lijn in.
Ik ben er nog lang niet, maar kwam ook van diep¨. Ik wil alleen zeggen blijf hoop houden en denk goed na over je herstel, wat is nodig voor jouw om je leven wat aangenamer te maken en ga ook niet in een slachtofferpositie zitten, dit geeft je vaak vrijbrief om dingen niet te ondernemen, daarbij gezegd dat je natuurlijk beste medelijden met jezelf mag hebben, maar na het treuren weer door gaan. Leg de lat niet te hoog en krabbel weer langzaam op.
Als ik het kan kunnen jullie het zeker.

Anoniem