HALLO LEZERS !!!
Gisteren en vandaag 10 mei 2013 heb ik hard gewerkt aan de mei column. De afgelopen paar maanden had ik last van een zogenaamde dwang neurose (zelfdiagnose). Daardoor voelde ik me voortdurend opgejaagd en liep ik veel gevaar. Alles is goed afgelopen. Op tijd zag ik zelf in dat ik medicijnen nodig had. Ik raakte zelfs in paniek toen ik niet snel genoeg mijn pillen kreeg. In overleg met mijn psychiater en SPV-er heb ik met een zucht van verlichting ingestemd met 10 mg Zyprexa voor de komende maand. Daarna zien we wel weer verder. Afwijkend van een normale psychose is dat ik nog steeds veel energie heb. Ik slaap uitstekend en neem nu meer rust. Ik fiets veel en begin de dag met een wandeling door het park. De natuur draagt bij aan je herstel. Vandaag zag ik op televisie een uitzending over een jongen met ADHD / autisme diagnose (http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1341700). Die is opgeknapt door een verhuizing naar Aruba. Daar leeft hij als een indiaan. Ik wil maar zeggen. Geniet vooral van de lente! Blijf niet binnen zitten. Ga lekker naar buiten. Groet Frank.
Beste lezers,
Het afgelopen half jaar heb ik hard gewerkt om mijn gezondheid te verbeteren. Deze is flink verbeterd in die periode. Zowel geestelijk als lichamelijk.
Eindelijk heb ik weer de rust om te lezen. Het boek “De afperser” van John Grisham heb ik bijna uit. Hij schrijft een verhaal dat logisch helemaal klopt. Als wiskundige waardeer ik dat. Psychisch gaat het nu goed met mij. Deze week heb ik een aantal fietstochten gemaakt rondom Zoetermeer. Maandag heb ik mezelf getrakteerd op koffie met gebak in hotel De Unie van REAKT (http://reaktgroep.nl/). Daarna net als op de heenreis door de polder terug naar huis. Daar knapt een mens meer van op dan door pillen. Tenzij je net als ik als een koord danser tussen hemel en hel heen en weer bent geflipperd. In dat geval kun je niet zonder medicijnen. In mijn geval het anti-psychoticum Zyprexa. Dat stopt de gekte in mij. Ik ben tevreden over mijn duidelijke rechte koers. Als ik fout had gehandeld had ik het zeer waarschijnlijk niet overleefd. Op dit moment klimt Panter mijn kat op schoot. Hij is aan het spinnen en houdt zich aan mijn spelregels. De aanvlieg route via een tussensprong op mijn computer gebruikt hij niet meer. Hij loopt eerst rustig langs mijn bureau. Over zijn gedrag tijdens mijn afwezigheid maak ik me weinig illusies. Vanmorgen zag ik wat pootafdrukken op mijn gasfornuis toen ik dat schoon poetste, ha ha, hij heeft gelukkig een eigen wil, zo hoort het ook.
Vorige week vrijdag belandde ik onnodig in een cel op het politie bureau in mijn woonplaats. Hieronder een anonieme versie van mijn crisis plan. Panter heeft er weer genoeg van en gaat beneden eten. Ik hoor hoe hij scharrelt in zijn etensbakje. Dat typt ook wat makkelijker zo. De cursus opvoeding heeft hij met goed gevolg doorlopen. Hij wandelt ook niet meer over het werkblad waar mijn PC genaamd ‘Cat’ op staat. Een beetje ontspanning doet me goed tijdens het schrijven. Het is namelijk allemaal waar gebeurd. Zelfs de lege batterij in mijn muis houdt me niet meer tegen. Ik gebruik nu gewoon de USB draad variant. De plastic zak met lege en verroeste batterijen ligt bovenop een artikel uit het Algemeen Dagblad over speciale zorgcellen bij politie voor verwarde personen. Ik citeer: “Verwarde personen worden vanaf eind dit jaar in Den Haag niet meer in een gewone politiecel gezet. Op het hoofd bureau komen tien ‘zorgcellen’ voor de opvang van deze mensen. Jaarlijks worden er in de Haagse regio circa vierduizend (diep) verwarden opgepakt. Deze mensen hebben lang niet altijd strafbare feiten (toevoeging column schrijver: meestal geen?) gepleegd. … Omdat de proef zo succesvol is verlopen, is nu dus besloten om de Opvang Verwarde Personen een blijvend karakter te geven. Dit is uniek voor Nederland. Burgemeester Van Aartsen is er zeer over te spreken. Verwarde mensen krijgen sneller hulp en tegelijkertijd komt het de veiligheid op straat in zijn ogen ten goed omdat de politie zich meer ‘op kerntaken’ kan richten."
Waarom moet er tot het einde van het jaar worden gewacht voordat deze maatregel wordt ingevoerd? Nederland op zijn smalst. Dat mag toch niet zo lang duren. Mijn verblijf in de cel was zwaar, ik had niets misdaan, niemand ook maar een haar gekrenkt, was alleen verbaal agressief geweest, eerst op de huisartsenpost van het Lange Land ziekenhuis, had tegelijkertijd een mobiele verbinding met mijn zus op de achtergrond lopen, spuugde op het kogelvrije glas, maakte dat zelf weer schoon, het enige dat ik wilde was een cocktail prik met tegen-in-de-war-zijn-medicijnen en een toevoeging met het inslaapmiddel Temazepam. Zo staat het ook duidelijk omschreven in mijn even anoniem gemaakte crisis plan.
Signaleringsplan / A.P.K. / Anti Psychose kader / Algemene Periodieke Keuring
Naam: ***** *** ************
Geboorte datum: **-**-****
Datum plan: 29 januari 2013
Algemene informatie: Mijn trein rijdt 150 km per uur als ik decompenseer. Ik luister dan wel naar wat anderen zeggen en vinden maar ik kan de trein niet direct tot stilstand brengen, dit kost enige tijd. Het helpt als anderen mij erop wijzen dat mijn trein te hard rijdt. Het helpt ook als anderen mij er op wijzen, dat het beter is om langzamer te gaan rijden.
Fase / Gedrag | Benadering / Reactie |
Fase groen: Ik voel me goed, zit lekker in mijn vel: Psychisch functioneren: mijn stemming geef ik het cijfer 8. Mijn gevoel is niet meer vlak waardoor ik emoties goed ervaar. Er zijn geen psychotische kenmerken. Ik denk na voordat ik handel. Ik ben gewoon Frank en niet iemand met een hoger plan. Medicatie: Ik gebruik nu het medicijn Seroquel, 25 mg per dag. Dit middel is een licht anti-psychoticum en ik slaap er lekker op. Activiteiten: geplande activiteiten kom ik na. | Hoe kan ik mijn stemming goed houden? Ik houd mijn dag-nachtritme vast door op tijd naar bed te gaan en op tijd op te staan. Ik loop hard en voetbal. Ik heb de regie in eigen hand. Ik ben actief op allerlei terreinen. Wat zijn mijn verwachtingen van anderen? Geen. |
Fase oranje: Ik ben meer gespannen: Psychisch functioneren: Slecht slapen en daar geen hinder van hebben. Te extravert worden en daarin geen rekening met de ander houden. Meerderwaardigheidscomplex slaat door. Ik denk dat ik God ben. Medicatie: Ik gebruik nu het medicijn Seroquel, 25 mg per dag. Dit middel is een licht anti-psychoticum en ik slaap er lekker op. | Wat is de beste manier om met deze spanning om te gaan en het niet verder te laten oplopen? In de loop der jaren heb ik mezelf steeds beter leren kennen. Ik ben heel vaak gedecompenseerd. Hierdoor herken ik dat het fout is op het moment dat het misgaat. Ik moet dan maatregelen nemen in het belang van mijn gezondheid. Ik moet dan mijn eigen belang hoger stellen dan het belang van anderen. Het is niet erg om afspraken af te zeggen. Als ik meld dat ik hulp nodig heb dan heb ik die ook acuut nodig. Ik moet dan meteen adequate hulp krijgen. Ik ben niet iemand die onnodig aan de bel trekt. Maatregelen: - Afspraken afzeggen
- Alleen zijn
- Medicijnen
- Contact leggen met de GGZ
- Contact leggen met familie/vrienden
- Wandelen in de natuur
- Kruidenthee, geen koffie
Wat is de beste houding van familie en de begeleiding / behandelaars? Ik heb familie en vrienden die mij kennen en op de hoogte zijn van mijn situatie. Zij zullen mij er op aanspreken als zij denken dat het niet goed met me gaat. Mijn zus ****** *** *********** (**********) is hierin de centrale spil. Zij weet wat te doen als dat nodig mocht zijn. Spreek open uit wat je van mijn stemming denkt/vindt. Is er extra medicatie nodig of afspraken omtrent bescherming? Ik heb thuis nog een voorraad noodmedicijnen. Olanzapine en temazepam. Deze neem ik bij een crisis naar eigen inzicht in. |
Fase rood: Ik heb het niet meer, ik ben wanhopig, naasten van mij melden dat het fase rood is: Psychisch functioneren: Medicatie: Huishouden: Zelfzorg: Activiteiten: | Wat is de beste benadering voor mij? Problemen zijn dan mede veroorzaakt door een groot slaapgebrek. Een injectie met een cocktail van kalmerende / anti-psychotische middelen werkt dan het beste. Daar ga ik op dat moment ook wel mee accoord. Mits gegeven in de juiste hoge dosis val ik dan ter plekke in een diepe slaap. Daarna is dan een groot deel van de problemen opgelost. Wakker worden in mijn eigen bed is ook belangrijk voor het opvolgende herstel. Deze methode werkte ooit goed toen ik in Nigeria op vakantie was en daar psychotisch raakte. Als er sprake is van afzondering / separatie, hoe moet men hiermee omgaan? Niet separeren! Anders word ik waarschijnlijk heel boos. |
Aangezien ik vriendelijk overkwam op de agenten van dienst hoefde ik geen handboeien om in de politie auto. Ik moest wel mijn handen op mijn bovenbenen leggen. Ik zat achterin en vloekte halverwege de rit even flink. Mooie akoestiek in zo’n dichte wagen. Ik was de baas dus niemand raakte in paniek. Na de krachttermen legde ik mijn onderarmen op mijn bovenbenen. Nadat de man en vrouw van onze nationale Hermandad waren uitgestapt herhaalde ik mijn opmerking gevolgd door een *$!@#!$# krachtterm, ik was namelijk NIET blij met de gang van zaken, naar binnen, spullen inleveren, veters uit de schoenen (opmerking: “nu heb ik al weer plezier in het schrijven, weet hoe het is afgelopen.”), schoenen uit moeten doen, ik was m’n vrijheid helemaal kwijt, vernederende opmerking toen ik opgesloten werd, de vloer was koud, ik had trek, deed alsof ik honger had, wilde iets drinken, deed alsof ik dorst had, drukte om de haverklap op het belletje, de GGZ was iedere keer in aantocht, rare prioriteit, waarom lezen ze mijn signaleringsplan niet, dat is zorgvuldig door mij in samenwerking met mijn sociaal psychiatrisch verpleegkundige (SPV-er) opgesteld op een moment dat ik rustig kon nadenken, “Niet separeren! Anders word ik waarschijnlijk heel boos.” staat er letterlijk in voor fase rood. Het was inmiddels een uur of drie … vier in de nacht, al onderhandelend had ik water gekregen en mocht ik naar de w.c. , weer terug de cel in, dan maar mijn laatste troefkaart uitspelen, ik eiste onze koning te spreken te krijgen, ik was overtuigd dat hij me serieus zou nemen, ik hoorde de glimlach in de stem van de agent, een harde schop met de blote zool van mijn rechter voet tegen de binnenkant van de ijzeren deur, had mijn sokken er voor uitgetrokken, altijd handig die voetbal achtergrond, klonk lekker, nogmaals een prima akoestiek, een tweede iets zachtere trap er achter aan, meer kon ik er niet aan doen, was meteen rustig, de omstandigheden werkten louterend voor mijn psyche, Geestelijke Gezondheids Zorg was nog immer in aantocht, tijdje later arriveerden ze, gesprek in aparte kamer, zei tegen de vrouwelijke psychiater: “Ik zie dat u verdriet hebt.” , de vermeende blauwe-brigade-meneer bleek achteraf bij de GGZ te werken, ik was absoluut heel erg in de war, belangrijke stap verder, opname op de gesloten afdeling van de GGZ, vervoer per ambulance, had nog steeds geen medicijnen gehad, oude bekende deed de intake, zij vond het leuk om misbruik van haar macht te maken, ik liet een ping-pong balletje van lage hoogte op de grond stuiteren, “Ssst. er slapen mensen.” Ik simuleerde dat ik suïcidaal was, wilde alleen maar naar buiten, 10 mg Zyprexa gekregen, hooguit een uur geslapen, was monter bij het opstaan, raar toneel spelen met mezelf en de spiegel, goed contact met de mede patiënten, samen ontbeten, gesprek met de psychiater, nu een man, gedreigd zelfmoord te plegen als ik niet met ontslag mocht, speelde advocaat van de duivel, hij raadde in vrijheid stelling af, opgehaald door 2 vriendinnen, even naar huis om spullen te halen, braaf weer mee terug in de auto, mijn eigen psychiater en SPV-er kwamen op zaterdag op bezoek, trof ze in aanwezigheid van een andere verpleegkundige, definitieve vrijheid, maandag telefonisch overleg met psychiater, dacht zelf aan terugkeer naar onderhoudsdosis Seroquel (licht anti-psychoticum en slaapmedicijn ineen), zij adviseerde langere tijd 10 mg Zyprexa in te nemen, had op zaterdag als een pillengokker al 15 mg extra ingenomen, ging binnen een seconde accoord met het voorstel van mijn dokter, eigen goede huisarts heb ik niet kunnen spreken, was eerst niet zo assertief om hulp te vragen, in de chaos om me heen hield ik als een van de weinigen mijn hoofd koel, daar ben ik trots op, ik heb een mooi leven veroverd, ik heb zin in de toekomst, ik ben een tevreden mens.
In de tussentijd heb ik lekker gegeten, een fantasie recept met biologisch runder gehakt, ui, macaroni (staat geen bereidingswijze op?), restje volkoren penne van durumtarwe (met een how-to-cook!), roomboter, gehakt uitlekken in een zeef, koelkast beetje leeg, Balsamic Vinaigrette in de hapjespan, Italian Balsamico salade kit erbij, dressing - meergranen croutons - zongedroogde tomaten - geroosterde amandelen, macaroni mix met kaas en spek toegevoegd. pasta inclusief kooknat erbij, gematigd zout en peper, voorproeven doe ik niet aan, op tafel, foto gemaakt van tweede bord, smaakte voortreffelijk, camera begint te piepen, batterij moet opgeladen worden, zo deze column is klaar, deur van mijn werkkamer is nu dicht, kan Panter er even niet bij gebruiken, naar beneden, hardcopy even nalezen, klaar voor deze maand, sorry dat ie deze keer wat later verscheen, volgende maand een nieuwe aflevering, het gaat iedereen goed, fijne maand, aan de andere kant van de gesloten deur wachtte Panter, ingewikkeld, nu zat hij weer in een soort isoleer-rest-van-het-huis-cel, had liever niet dat de harddisk van mijn computer zou crashen, weliswaar een solid state drive, SSD, je weet naar nooit, had ook behoefte aan goede concentratie, ik vond het nodig om dit avontuur te vertellen.
| N.B. Het is mogelijk om linksonder te reageren op deze column (klik op 'Reactie toevoegen'). Sterker nog, dat is juist de bedoeling. Je bent van harte welkom om je mening te geven. Reacties worden wel vertraagd weergegeven op de website, omdat ze eerst langs een moderator gaan.Wil je een persoonlijke reactie op deze column geven. Dat kan ook. Stuur een e-mail bericht naar: columnzogeknogniet@gmail.com. Dat bericht komt dan niet op de website terecht. |
